را به همين معنا تفسير نموده لازم نيست خود براى تدارك آن برگردد بلكه نائب هم اگر بفرستد مجزى مىباشد و محتملست بگوئيم :
مقصود از عذر عجز كلى و عدم قدرت بر مراجعت است نه مجرّد تحمّل مشقّت .
و سپس مىفرماين :
گفته شد ترك طواف از روى عمد يا جهل بمسئله موجب بطلان حج يا عمره است اكنون مىگوئيم :
از مصاديق ترك مزبور محسوب مىشود در صورتى كه ابتداء آن را از روى نسيان يا عذرى ترك نمود و سپس بعد از التفات و رفع عذر عمدا آن را بجا نياورد تا ماه ذيحجه منقضى شد كه در اين صورت متروك اگر طواف الحج باشد موجب بطلان حج مىگردد باعم از اين كه قران يا افراد يا تمتع باشد و اگر طواف عمره تمتع باشد تا مادامى كه وقت براى متلبّس شدن به حج و رفتن به عرفات جهت وقوف در آنجا واسع باشد عملش مراعى است ولى بعد از ضيق شدن وقت بطورى كه اگر خود را بطواف سرگرم كند وقوف به عرفات از او فوت مىشود عمرهاش بواسطه ترك طواف باطل مىگردد .
و اگر طواف متروك در عمره مفردهاى است با حج افراد همراه است يا اساسا در عمره بدون حج مىباشد محل اشكال و احتمال است .
مترجم گويد :
در ذيل اين عبارت مرحوم فاضل تونى در حاشيه مخطوطه دو احتمال به اين شرح نقل فرموده :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 357
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٧