هركدام از اهل آفاق كه بميقاتى غير ميقات خود عبور كند براى احرام همان ميقات او حساب شده و لازم است از همان ميقات احرام ببندد اگرچه اهل آن ميقات نباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مثلا مانند شخص شامى كه عبورش از طريق مدينه بود و به ذو الحليفه عبور كرد بايد از همانجا محرم شود .
فرع
اگر در طريق واحدى چند ميقات قرار داشت نظير طريق مدنى كه در آن سه ميقات يعنى ذو الحليفه و جحفه و وادى عقيق قرار دارند حكم اين است كه در حال اختيار از اول ميقات محرم شوند و در صورت اضطرار از دومى بايد محرم شود مثل اينكه مبتلا به مرضى است كه از برهنه شدن عاجز و مشقّت قابل ملاحظهاى بر او دارد يا از سر برهنه شدن در مسافت بيشتر ناراحت مىشود و يا بواسطه ضعف يا گرما و سرما طاقت و تحمل زياد ندارد .
ناگفته نماند : اگر از طريق مزبور عدول كرده و طورى حركت كند كه از ميقات اول عبورش نيافتد مىتواند احرام را تا آخرين ميقات تأخير بياندازد و لو در حال اختيار اما اگر از مواقيت عبور نمود و عمدا از اولى و دومى محرم نشد و از ميقات آخرى احرام بست اگرچه عصيان نموده ولى اقوى اين است كه احرامش مجزى و صحيح است .
قوله : كمرض يشق معه التجريد : ضمير در [ معه ] به مرض راجعست .