بعبارت ديگر نفس قصد داخل شدن در نماز ركن بوده و مجرّد تكبير از اين معنا حظّى نداشته بلكه ذكرى بيش نيست فلذا زياده و نقصان ذكر نماز را باطل نمىكند .
اما ركوع : بين فقهاء در ركن بودنش اختلاف نيست و تحقّقش به اينست كه به مقدارى خم شود كه بحدّ راكع در بيايد و نفس همين انحناء ركن است و اما ذكر و سكون بدن و سر برداشتن واجباتى زائد بر آن هستند .
بنابراين زيادى نقصان انحناء موجب بطلان نماز مىشود اگرچه همراهش چيز ديگرى چون ذكر و غير آن نباشد .
و امّا سجود : تحقيق ركن بودنش و اينكه يك سجده ركن است يا هردو و يا مسمّاى آن ركن مىباشد گذشت .
قوله : و على الاوّل ليس مجموع الخ : مقصود از [ اوّل ] اين است كه قيام متّصل به ركوع ركن باشد .
قوله : بل الامر الكلّى منه : ضمير در [ منه ] بقيام راجعست و مقصود از [ امر كلّى ] يك لحظه قيام مىباشد .
قوله : او ابعاضها : يعنى ابعاض القرائة .
قوله : او يجعل الرّكن منه : ضمير در [ منه ] بقيام راجعست .
قوله : و يجعل من قبيل المعرّفات السّابقة : ضمير نائب فاعلى در [ يجعل ] به قيام راجعست .
قوله : المنوىّ به الدّخول فى الصّلوة : ضمير در [ به ] بتحريم راجعست .
قوله : فمرجع ركنيّتها الى القصد : ضمير در [ ركنيّتها ] به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 26
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦