مقصود از نمازهاى يوميّه نمازهائى است كه در روز و شب واقع مىشوند يعنى هفده ركعت در شبانهروز و با اينكه مقدارى از آن در شب واقع مىشود معذلك از تمام آنها به يوميّه تعبير نموده و همه را به روز نسبت مىدهند و جهت آن اينست كه چون اغلب آنها در روز واقع مىشود از اينرو از باب تغليب تمام را بنام يوميّه خواندهاند و ممكن است وجه آن اين باشد كه يومگاهى به معناى اعم يعنى زمان استعمال مىشود و بديهى است كه زمان اعم از روز و شب است و در اينجا به همين معنا استعمال شده .
سپس مىفرمايد :
اسامى كه ذكر شد يا از باب غلبه عرفى بوده و يا به تقدير حذف مضاف است و تقدير چنين مىباشد :
صلوة الجمعة و صلوة العيدان الخ ، مگر در يوميّه كه باعتبار منسوب بودنش در آن موصوف مقدّر است و تقدير الصلاة اليوميّة است چه آنكه اسامى منسوب باعتبار ياء نسبت به معناى اسم فاعل مىباشند و انسب اين است كه در اين قبيل كلمات موصوف مقدّر گرفته شود .
قوله : و فصوله احد عشر : ضمير در [ فصوله ] بكتاب الصلاة راجعست .
قوله : فى اعدادها : كلمه [ اعداد ] بفتح همزه جمع عدد و ضمير مجرورى آن به صلوة عود مىكند .
قوله : نسبت الى اليوم : ضمير نائب فاعلى در [ نسبت ] به صلوة عود مىكند .
قوله : او بناء على اطلاقه على ما يشمل الليل : ضمير در
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 6
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦