بنفسه است و صيغه مزبور اگرچه بحسب لفظ خبر است لكن معناى انشاء و دعا استعمال شده است نه آنكه گوينده ثناء بر حامد كه خودش باشد بگويد .
قوله : فى حالة رفعه منه : ضمير در [ رفعه ] به رأس و در [ منه ] به ركوع راجعست .
قوله : تضمينا : يعنى معناى [ استجاب ] را در آن داخل مىكنند چه آنكه تضمين در اصطلاح ادباء داخل نمودن مصراع يا بيتى از شعر ديگرى است در بيت خود .
قوله : عدّاه باللّام : ضمير فاعلى در [ عدّاه ] به مصنّف و ضمير مفعولى به [ سمع ] راجعست .
قوله : لما ضمّنه معنى يصغون : ضمير فاعلى در [ ضمّنه ] به حقتعالى و ضمير مفعولى به [ يسمعون ] راجعست .
قوله : و هو خبر : ضمير [ هو ] به سمع راجعست .
قوله : معناه الدّعا لاثناء على الحامد : ضمير در [ معناه ] به سمع راجعست .
مؤلف گويد :
مقصود مرحوم شارح در اينجا آن است كه عبارت [ سمع اللّه لمن حمده ] دعاء براى حقتعالى است نه ثناء و ستايش براى حامد كه خود گوينده اين عبارت باشد .
بنابراين معنايش اين است كه خداوند متعال كلام حامد را مىشنود و از آن غفلت ندارد .
و اگر ثناء براى حامد باشد معنايش اينست كه :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 442
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٢