شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
مستحبّ است در وقتى كه مىخواهد دستها را بر سر زانو قرار دهد ابتداء دست راست را بگذارد و نيز مستحبّست دستها به حالت منفرج گذارده شوند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ منفرج ] آنست كه انگشتان بسته نباشند .
قوله : حالة كونهما : يعنى كون اليدين .
متن :
( و التكبير له ) قائما قبل الهوي ( رافعا يديه إلى حذاء شحمتي أذنيه ) كغيره من التكبيرات .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
مستحب است براى ركوع در حال قيام تكبير بگويد در حالى كه دو دست را تا محاذى و مقابل نرميهاى گوش بالا ببرد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
محلّ آن قبل از به سجده رفتن مىباشد .
سپس در ذيل [ الى حذاء شحمتى اذنيه ] مىفرماين :
همانطورى كه در غير اينمورد تكبيرات ديگر را مستحب است به اين كيفيّت انجام دهند .
قوله : و التّكبير له : ضمير در [ له ] به ركوع راجعست يعنى پس از سر برداشتن از ركوع و ايستادن و قبل از اينكه به سجده برود مستحب است كه تكبير بگويند و برخى از فقهاء همچون ابن ابى عقيل و سلّار آن را واجب دانستهاند .
قوله : رافعا يديه : ضمير در [ يديه ] به مصلّى راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 440
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٠