بيهوش و طفلى كه افعال نماز را از هم تمييز نميدهد باطل است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود اين است كه نمازگذار داراى قوّهاى باشد كه با آن افعال نماز را تشخيص داده و بين شرط و فعل فرق بگذارد و با داشتن آن بتواند عبادت را آنطورى كه مأمور به آن است اداء نمايد در نتيجه نماز شخص ديوانه ، مدهوش و طفلى كه افعال نماز را تمييز نمىدهد به نحوى كه شرط را از غير شرط فرق نداده و بين آن دو ميز قائل نيست يا وقتى او را از فعل واجب و غير واجب آگاه مىكنند بعد از تنبيه نمىتواند آنها را از هم جدا نمايد باطل و فاسد است .
قوله : بان يكون له قوّة يمكنه بها معرفة افعال الصّلوة : ضمير در [ له ] و [ يمكنه ] به مميّز راجع بوده و ضمير مجرورى در [ بها ] به قوّه عود مىكند .
قوله : و يقصد بسببه فعل العبادة : ضمير مجرورى در [ بسببه ] به تمييز راجعست .
قوله : الغير المميّز لافعالها : يعنى لافعال الصّلوة .
قوله : بين ما هو شرط فيها : يعنى فى الصّلاة .
قوله : اذا نبّه عليه : ضمير نائب فاعلى در [ نبّه ] به كلّ واحد من الواجب و غير واجب راجع بوده و ضمير مجرورى در [ عليه ] به غير مميّز عائد است .
متن :
( و يمرن الصبي ) على الصلاة ( لست ) ، و في البيان لسبع و كلاهما مروي ،
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 301
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠١