اينكه مرحوم مصنف فرمود [ شرعا ] مبنى بر آنست كه حقائق شرعيّه ثابت باشند يعنى شارع لفظ طهارت را در استعمال طهور به شرط نيّت حقيقت نموده باشد .
قوله : طهر : علماء صرف گفتهاند : هرفعليكه عين الفعلش مضموم باشد لازم استعمال مىگردد همچون [ شرف ] و [ عظم ] و [ كرم ] .
قوله : بضم العين : يعنى بضم [ ها ] .
قوله : و فتحها : ضمير مجرورى به [ عين ] راجعست .
مؤلّف گويد :
مقصود اين است كه مادّه [ طهر ] از دو باب آمده است :
الف : كرم ، يكرم .
ب : نصر ، ينصر .
و از هردو باب لازم مىباشد .
قوله : و الاسم الطّهر بالضّم : يعنى اسم مصدر طهارت ، طهر ( بضمّ طاء و سكون هاء ) است .
فرق بين طهارت و طهر
همانطوريكه گفته شد [ طهارت ] مصدر و [ طهر ] اسم مصدر مىباشد .
و در فرق بين مصدر و اسم مصدر گفتهاند :
مصدر بر نفس حدث و فعل دلالت دارد همچون [ غسل ] بفتح غين يعنى شستن ولى اسم مصدر بر نتيجه حاصل از آن دلالت مىكند مثل [ غسل ] بضم غين يعنى شستشو و پاكيزگى بنابراين طهارت نفس عمل فاعل كه پاكيزه كردن است بوده و [ طهر ] نتيجه آن يعنى پاكيزگى است .