شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
مصنف ( ره ) در متن فرمود : قطع نماز على الاصح جايز نيست .
در مقابل اصح اقوال ديگرى است كه هيچكدام مرضى نمىباشد :
الف : قول شيخ در نهايه و محقّق اردبيلى در شرح ارشاد و فيض در مفاتيح و صدوق در مقنع و فقيه و آنجواز قطع نماز است مادامى كه به ركوع نرسيده باشد .
ب : جواز قطع مادامى كه مشغول قرائت نشده و آن قول ابو على است ج : تفصيل بين سعه وقت كه قطع جايز بوده و بين ضيق وقت كه حرام مىباشد و آن قول ابن حمزه است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
شاهد و دليلى بر صحّت دو قول اخير در دست نيست ولى قول اوّلى مستند به روايتى است كه داراى معارضى اقوى از آن مىباشد .
مؤلف گويد : قبلا روايتى كه تفصيل مزبور از آن استفاده مىشد نقل نموديم و نيز معارض آن را كه روايت ابن حمران بود ذكر كرديم .
قوله : منها : يعنى من الاقوال .
قوله : بما هو اقوى منها : ضمير [ هو ] به ماء موصوله و ضمير در [ منها ] به رواية راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 583
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٨٣