انّه ليس ينبغى لاحد ان يتيمّم الا فى آخر الوقت .
مرحوم ملا احمد تونى رضوان اللّه تعالى عليه وجه ترجيح اين خبر را بر روايت سابق الذّكر كه دلالت بر قطع صلاة داشت اين طور بيان فرموده :
مرحوم محقق در كتاب معتبر مىفرمايد روايت ابن حمران ارجح است زيرا وى در علم و عدالت ارجح است .
قوله : اتمّها مطلقا : ضمير مؤنث بصلوة راجع بوده و مقصود از [ مطلقا ] اينست كه در هركجا از نماز كه باشد حكم همين است .
قوله : و ارجحها : يعنى ارجح الرّوايات .
متن :
و لا فرق في ذلك بين الفريضة و النافلة و حيث حكم بالإتمام فهو للوجوب على تقدير وجوبها فيحرم قطعها و العدول بها إلى النافلة ، لأن ذلك مشروط بأسباب مسوغة .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
در قطع نكردن نماز و ادامه دادن به آن فرقى نيست بين اينكه نماز واجب بوده يا مستحب باشد منتهى در صورت وجوب قطع آن حرام و در فرض استحباب قطع آن واجب نيست .
سپس مىفرماين :
وجه اتمام نمازى كه در اثناء آن آب پيدا نموده و عدم جواز قطع اين است كه نماز واجب را نمىتوان قطع كرد و لو بواسطه عدول كردن از آن به نافله و قطع نمودن نافله باشد زيرا عدول از نماز واجب به نافله مشروط باسباب خاصّى است همچون اقامه جماعت كه مصلّى اگر نماز واجب را ادامه دهد از درك تمام آن محروم مىماند و حاصل اينكه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 580
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٨٠