باشد تعجيل بكنند مگر اينكه موت و حياتش مشتبه باشد ( مثلا احتمال سكته در او داده شود چنانچه بكرّات اين امر اتفاق افتاده است ) كه در اين فرض لازم است تا سه روز بر او صبر نمايند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
وجه استحباب تعجيل درتجهيز ميّت آنست كه اين امر اكرام و قدردانى از او محسوب مىشود چنانچه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمودند :
لا تنتظروا بموتاكم طلوع الشّمس و لا غروبها عجّلوا بهم الى مضاجعهم اموات را تا طلوع خورشيد و يا غروب آن منتظر نگذاشته بلكه در رساندن ايشان را به آرامگاه و خانه قبر عجله نمائيد .
سپس در ذيل [ الا مع الاشتباه ] مىفرماين :
در اين صورت تعجيل جايز نبوده بلكه حرام است چه رسد باينكه رجحان و استحبابى در بين باشد بلكه طبق آنچه مرحوم مصنف فرموده مىبايد سه روز صبر كنند تا حال وى بر ايشان روشن شود مگر اينكه قبل از سه روز حال منكشف شده و بواسطه علائم و اماراتى موت وى معلوم و ظاهر گردد مانند تغيّر پيدا شدن در وضع و هيئت او و يا غير آن از نشانه و علائم ديگر كه بر موت دلالت داشته باشد نظير :
فرورفتن دو صدغ و كج شدن بينى و آويزان شدن پوست صورت و جدا شدن استخوان كف از ذراع و سست شدن دو قدم و بالا جستن بيضتين و آويزان شدن پوست آن و امثال اين گونه از علائم و نشانهها .
قوله : و تعجّل تجهيزه : ضمير در [ تجهيزه ] بميّت راجعست مؤلف گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 408
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٠٨