از جمله روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل در ج 2 ص 589 به اين شرح نقل مىفرمايد :
از على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از حسين بن راشد قال : قلت لابى عبد اللّه عليه السلم الحائض تقضى الصلاة ؟ قال لا .
قلت : تقضى الصّوم ؟ قال نعم قلت من اين جاء هذا ؟ قال : انّ اوّل من قاس ابليس .
قوله : على الحائض مطلقا : هرحائضيكه باشد چه صاحب عادت بوده و چه غير آن باشد ، يقينا حائض بوده و يا در حكم آن باشد همچون زن در حال استظهار و احتياط .
قوله : و تقضيه دونها : ضمير فاعلى در [ تقضيه ] بحائض و ضمير مفعولى به صوم و ضمير مجرورى در [ دونها ] بصلوة راجعست .
قوله : لا مشقّتها بتكّررها : ضمير مؤنث در [ مشقّتها ] بحائض راجع بوده و در [ تكرّرها ] به صلوة عود مىكند .
متن :
« و الطواف » الواجب و المندوب ، و إن لم يشترط فيه الطهارة لتحريم دخول المسجد مطلقا عليها .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ب : طواف بر وى حرام مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
طواف به اعمّ از واجب و مستحب بر زن حائض حرام است اگر چه در طواف مستحبّى طهارت را شرط ندانيم و جهتش اينست كه طواف متوقّف بر دخول در مسجد الحرام است و دخول حائض در اين مسجد حرام بوده اگر چه توقّف هم در آن ننمايد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 344
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٤