نيست تنها فرقى كه هست اينكه در قسم اوّل حكم به تحيّض بمجرّد رؤيت اتّفاقى است و در قسم دوّم اختلافى مىباشد زيرا بعضى حكم به تحيّض را بعد از سه روز استظهار گفتهاند .
صاحب عادت وقتيه : يعنى زنى كه از نظر عدد مضطربه و از حيث وقت صاحب عادت مستقرّه است وى به مجرّد رؤيت حكم به تحيض مىنمايد ولى در صورت تجاوز خون از ده روز چون عدد مستقرّهاى ندارد مىبايد به رواياتى كه انشاء اللّه بعدا ذكر مىشود رجوع كند .
مؤلف گويد :
در زنان مضطربه دو قول است :
1 - قول ابن جنيد و سيّد مرتضى و محقّق رضوان اللّه تعالى عليهم و آن اين استكه مضطربه و مبتدئه بعد از سه روز مىبايد حكم به تحيّض نمايند .
2 - قول شيخ و تابعين او قدس سرّهم و آن اين استكه زنان مزبور بمجرّد رؤيت مىتوانند حكم به تحيّض كنند .
با توجّه به اين دو قول اكنون گوئيم حاصل مراد شارح ( ره ) از عبارت [ كالاولى ان لم نجز ذلك للمضطربة ] اينست كه :
زنى كه مضطربة العدد و صاحب وقت هست از نظر حكم بتحيّض مانند زن صاحب وقت و عدد است ولى اين تشبيه را موقعى اعمال مىكنيم كه حكم زنان مضطربه چنين نباشد ولى در صورتى كه قول شيخ و تابعين را اختيار كرديم ديگر محتاج به تشبيه نبوده بلكه حكم مذكور ، حكم ايشان است و بعبارت ديگر تشبيه زنان مضطربه به صاحبان عادتين بنا به قول اوّل مورد نياز و حاجت است امّا صاحبان قول دوّم احتياجى بتشبيه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 319
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٩