شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ه : بر زن مستحب است گيسوان بافته خود را در وقت غسل بگشايد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
كلمه [ ضفائر ] جمع ضفيره بوده و آن گيسوان بافته شده را گويند .
مصنف عليه الرحمه زن را از اين جهت اختصاص به ذكر داد كه مورد نصّ مىباشد و الا با قطع نظر از آن مرد نيز همينطور مىباشد و بعبارت ديگر :
مرداننيز اگر داراى چنين موىهائى باشند در حقّشان اين استحباب ثابت بوده و وجوبى ندارد چه آنكه در غسل تنها شستن پوست بدن واجب است نه چيز ديگر همچون مو و سپس ميفرمايد :
وجه اين استحباب دو امر است :
الف : استظهار و احتياط .
ب : ورود نصّ به آن مانند روايتى كه مرحوم صاحب وسائل در ج 1 ص 521 به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن الحسن باسنادش ، از حسين بن سعيد ، از حمّاد ، از ربعى بن عبد اللّه ، از محمد بن مسلم ، از ابيجعفر عليه السلام قال :
حدثنى سلمى ( سلمة ) خادم رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله قال :
كانت اشعار نساء النّبى صلّى اللّه عليه و آله قرون رؤسهنّ مقدّم روسهنّ فكان يكفيهنّ من الماء شئ قليل فامّا النّساء الآن فقد ينبغى لهنّ ان يبالغن فى الماء قوله : نقض المرئة الضّفائر : كلمه [ نقض ] به معناى گشودن مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 292
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٢