چنانچه مشهور به آن قائل بوده ولى مرحوم صدوق تثنيه را انكار نموده است مؤلف گويد :
بار اوّل به نيّت وجوب و مرتبه دوّم به قصد استحباب و در مقابل اين حكم كه مشهور است مرحوم صدوق آن را انكار كرده و در كتاب فقيه و هدايه فرموده است :
انّ من توضّاء مرّتين لم يوجر و من توضّاء ثلاثا فقد ابدع .
و در كتاب امالى چنين آورده :
و الوضوء مرّة ، مرّة و من توضّاء مرّتين فهو جائز الّا انه لا يوجر عليه قوله : و انكرها الصدوق : ضمير مؤنث به تثنيه راجعست .
متن :
« و الدعاء عند كل فعل » : من الأفعال الواجبة و المستحبة المتقدمة بالمأمور .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
ح : ديگر از مستحبات خواندن دعاء در وقت انجام هريك از افعال وضوء مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود افعال واجبه و مستحبهاى است كه مقدّم شد .
ناگفته نماند كه مراد از دعاء ، دعاهاى مأثوره و وارده مىباشد به اين شرح :
در وقت شستن دست تا مچها بگويد : اللّهم اجعلنى من التّوابين و اجعلنى من المتطهّرين .
و در وقت مضمضه بگويد : اللّهم لقّنى حجّتى يوم القائك و اطلق لسانى بذكرك .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 219
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٩