حالت مضاف باقى نمىماند و تحقيقى ديگر انشاء اللّه در باب اطعمه و اشربه در همين مسئله خواهد آمد .
مؤلف گويد :
شرح مختصر دو دليلى كه شارح ( ره ) در تضعيف دو قول ياد شده ذكر فرمودند چنين است :
شرح دليل اول
بنابراين دو قول اگر بقاء اسم مضاف بعد از اتصال به كرّ قادح و مضر نباشد مىگوئيم با حفظ اسم مضاف شك مىكنيم در حصول تطهير و در چنين موردى مقتضاى استصحاب بقاء نجاست ، نجاست آن مىباشد .
شرح دليل دوم
اگر غير از آب اشياء ديگر متنجّس شدند شرط تطهير آنها اين است كه آب طاهر به تمام اجزاء متنجّس آنها برسد در آب نيز همينشرط وجود دارد و حال آنكه بقاء اسم مضاف بعد از اتّصال بكرّ معنايش اين است كه هنوز آب پاك به تمام اجزاء آن نرسيده است چه آنكه اگر رسيده بود به حالت مضاف باقى نمىماند .
قوله : و يدفعهما : ضمير تثنيه در [ يدفعهما ] به دو قوليكه در مقابل مشهور ذكر شد راجعست .
قوله : مع اصالة بقاء النّجاسة : مقصود از [ اصل بقاء ] استصحاب مىباشد .
قوله : شرطه : يعنى شرط تطهير .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 112
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٢