و المراد من نجاستها المستندة إلى موتها . هذا هو المشهور ، و المنصوص منها مع ضعف طريقه " الحمار و البغل " و غايته أن يجبر ضعفه به عمل الأصحاب . فيبقى إلحاق الدابة و البقرة بما لا نص فيه أولى .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
براى افتادن [ دابّة ] و [ الاغ ] و [ گاو ماده ] در چاه لازم است به مقدار يك كرّ يعنى يكصد و بيست و هشت من تبريز آب آن را بكشند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ دابّه ] اسب مىباشد .
سپس مىفرماين :
مصنف ( ره ) در كتابهاى دروس ، بيان و ذكرى قاطر را نيز اضافه فرموده است .
و بهر تقدير مقصود از نجس شدن چاه ، نجاستى است كه مستند به افتادن اين حيوانات در چاه و مردن آنها در آن باشد چه آنكه ميته اين حيوانات بملاحظه خون جهندهاى كه دارند نجس بوده قهرا مردن آنها در چاه آب را متنجّس مىنمايد .
ناگفته نماند كشيدن آب چاه به مقدار يك كرّ براى مذكورات مجرّد شهرت فتوائى دارد و با قطع نظر از فتواى مشهور بايد گفت غير از [ الاغ ] و [ قاطر ] حيوانات ديگر منصوص نبوده و در نتيجه مىبايد آنها را بما لا نصّ فيه ملحق نمود و تمام آب چاه را براى آنها كشيد .
لازم بتوجّه است نصّى كه راجع به [ الاغ ] و [ قاطر ] وارد شده طريق و سندش ضعيف بوده و قابل اعتماد نيست نهايتا مىتوان گفت
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 55
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٥