انّ هند المليحة الحسناء * وأي من أضمرت لخل وفاء
يعنى : اى هند كه نمكين ونيكوروى هستى وعده بده مانند وعده دادن كسيكه در دلش نيّت وفاء بعهد كرده است .
در محافل ومجالس أدبي سؤال ميشود : چگونه اسم انّ يعنى « هند » وصفت اوّل آن يعنى « المليحة » مرفوع مىباشند .
جواب اينستكه : همزه در « انّ » فعل امر بوده ونون آن نون تأكيد مىباشد واصلش اينّ با همزه مكسوره وياء ساكنه كه ضمير مفرد مؤنث مخاطبه است بوده ونون آن نون تأكيد مشدّده مىباشد سپس بجهت التقاء ساكنين بين ياء ونون اوّل ، ياء را حذف كرديم چنانچه در قول تابّط شرّا آمده است :
لتقرعنّ علىّ السّنّ من ندم * إذا تذكّرت يوما بعض اخلاقى
يعنى : هرآينه البتة بجهت من ميفشارى دندان را بر سر انگشت بخاطر ندامت وپشيمانى هرگاه بيادت آورى پارهاى از اخلاق وطبيعتهاى من را .
شاهد در حذف ياء از « لتقرعن » است كه قبل از نون مشدّده بوده مانند حذف آن از « انّ » در بيت مورد صحبت .
وامّا حركت « هند » بايد بگوئيم : هند منادى است وحرف نداء حذف شده وچو مفرد معرفه است مبنى بر ضمّ مىباشد مانند :
يوسف اعرض عن هذا ( اى يوسف از اينكار روى بگردان ) .
ومليحه : صفت است براي « هند » كه از لفظ آن تبعيّت كرده لذا همچون هند مضموم شده است چنانچه در قول رؤبة بن عجاج آمده :
يا حكم الوارث عن عبد الملك * تبلّج الزهراء في جنح الّدلك