حضرت حسين عليه السّلام نمود ) با جماعتى از فرزندان و اهل بيت شما و نيكانى از امّتت در كنار فرات واقع در سرزمينى كه به آن « كربلا » مىگويند كشته مىشوند .
كربلاء را از اين جهت كربلاء گويند كه حزن و بلاهائى كه از دشمنان شما و دشمنان فرزندان شما در روزى كه حزن و اندوهش تمامشدنى نبوده و حسرت آن زوالپذير نيست به عمل مىآيد بسيار و زياد مىباشد .
اين زمين پاكيزهترين اماكن واقع روى زمين بوده و احترامش از تمام بقاع بيشتر است ، در آن سبط تو و اهل بيتش كشته مىشوند .
كربلاء از زمينهاى بهشت است ، هرگاه روزى كه در آن سبط تو و اهل بيتش كشته مىشوند فرابرسد و لشگر اهل كفر و لعنت او را احاطه نمايند به جهت غضب به خاطر تو و فرزندانت اى محمّد و به منظور بزرگ شمردن هتك حرمتت و تقبيح نمودن كردارى كه نسبت به ذريّه و عترتت انجام شده زمين بلرزد و كوهها كوشيده و اضطراب و جنبششان زياد شود و امواج درياها متلاطم گردد و آسمانها اهلشان را به هم بريزند ، و از زمين و كوهها و درياها و آسمانها چيزى باقى نمىماند مگر آنكه از حق تعالى اذن مىخواهند كه اهل تو را كه مستضعفين و مظلومين بوده و حجّتهاى خدا بعد از تو برخلايق هستند را نصرت و يارى كنند پس خداوند به آنها و موجودات در آنها وحى كرده و مىگويد :
منم خداوند متعال ، سلطانى كه قادر است و كسى نتواند از او بگريزد در توان هيچ خصم و دشمنى نيست كه او را عاجز و ناتوان كند ، من بريارى كردن دوستانم قادر و برانتقام گرفتن از دشمنان متمكن هستم ، به عزّت و جلال خود قسم آنان كه رسولم را تنها گذارده و برگزيدهام را رها كرده و حرمتش را هتك نموده و فرزندانش را كشته و عهدش را نقض و زير پاى نهاده و به اهل بيتش ستم كردهاند عذابى كنم كه احدى از عالميان را چنين عذابى نكرده باشم .
در اين هنگام تمام موجودات سماوى و ارضى به ضجّه درآمده و آنان كه به
از مدينه تا مدينه (مقتل) (فارسى) — صفحة 787
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٧٨٧