و شد بالاخلاص و التوحيد . خ 166 ص 544 س 7 التوحيد ان لا تتوهمه . ك 462 ص 1301 س 5
تَوَخَّ
: بجوى ، بطلب ، بخواه ، قصد كن . مص . توخّى ر . و خ ى - توخ ، فعل امر مفرد مذكر حاضر باب تفعّل .
و توخ منهم اهل التجربة . ن 53 ص 1011 س 2
تَوَخَّيْتُ
: جستم ، طلبيدم ، خواستم ، قصد كردم . مص . توخّى ر . و خ ى - توخيت ، فعل ماضى متكلم وحدهء باب تفعّل .
و توخيت لك جميله . ن 31 ص 914 س 1
تَوَدُّ
: دوست دارد .
- تود ، فعل مضارع مفرد مؤنث غايب . در اينجا معنى جمع ( دوست دارند ) مىدهد زيرا فاعلش ( قريش ) است .
تود قريش بالدنيا . خ 92 ص 274 س 13
تَوَدُّد
: دوست داشتن ، دوستى و محبّت . ر . و د د - تودد ، مصدر باب تفعّل .
و التودد نصف العقل . ك 135 ص 1153 س 4
تُورِثُ
: به ارث مىگذارد . مص . ايراث ر . و ر ث - تورث ، فعل مضارع مفرد مؤنث غايب مثال واوى افعال است .
تورث الحيرة . خ 35 ص 116 س 6
تُورِدُ
: وارد مىكند . مص . ايراد ر . و ر د و توردهم صفوها . خ 86 ص 218 س 3
تَوَرَّدَ
: كم كم در آمد . مص . تورّد ر . و ر د - تورد ، فعل ماضى باب تفعّل . در اينجا معنى مضارع ( كم كم در آيد ) مىدهد .
و القضاء الماضى قد تورد . خ 175 ص 570 س 4
تَوَرّطْتَ
: فرو افتادى . مص . تورّط ر . و ر ط - تورطت ، فعل ماضى مفرد مذكر حاضر باب تفعّل .
تورّط يعنى به هلاكت افتادن ، به كار دشوار افتادن است .