- امرت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب مهموز ثلاثى مجرّد است .
امرتك فاطعتها . ن 10 ص 850 س 5
امَّرْتُ
: فرمانروا قرار دادم . مص . تأمير ر . ا م ر - امرت ، فعل ماضى متكلم وحدهء مهموز از باب تفعيل است .
و قد امرت عليكما . ن 13 ص 857 س 3
امَرَّتْ
: تلخ شد . مص . امرار ر . م ر ر - امرت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب مضاعف از باب افعال است . در اينجا معنى مضارع ( تلخ است ) دارد .
و امرت ثمرته . خ 153 ص 481 س 9
امِرَتا
: مأمور شدند ، فرمان يافتند . ر . ا م ر - امرتا ، فعل ماضى مثنّاى مؤنث مهموز ثلاثى مجرّد است .
و لكن امرتا بمنافعكم . خ 143 ص 433 س 6
امِرْتُمْ
: مأمور شديد . ر . ا م ر - امرتم ، فعل ماضى جمع مذكر حاضر مجهول ثلاثى مجرّد است .
قد امرتم بالظعن . خ 28 ص 98 س 11 فانما امرتم بالنهى . خ 104 ص 312 س 2 امرتم به اوسع . خ 113 ص 357 س 1 و امرتم بالعمل . خ 113 ص 357 س 4 و امرتم بالظعن . خ 156 ص 495 س 1 و امرتم فيها بالزاد . خ 182 ص 603 س 3 امرتم ان تعمروها . خ 230 ص 758 س 9
امْرَرْتُ
: گذرانيدم . ماليدم . مص . امرار ر . م ر ر - امررت ، فعل ماضى متكلم وحدهء مضاعف از باب افعال است .
فامررتها على وجهى . خ 188 ص 633 س 7
امِرْنا
: مأمور شديم ، فرمان يافتيم . ر . ا م ر