الف - سرزمين عرفات
. . . فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ وَ اذْكُرُوهُ كَما هَداكُمْ وَ إِنْ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الضَّالِّينَ . « 1 »
عرفات ، نام صحرايى است وسيع و هموار ، كه در 22 كيلومترى جنوب شرقى مكّه ميان ثويه و عُرَنَه ، نَمِرَه تا ذِى المجاز قرار دارد . « 2 » طول تقريبى اين صحرا ، 12 و عرض آن 5 / 6 كيلومتر است . بنابراين ، بخش بسيارى از آن ، از حرم خارج است . در نامگذارى آن به « عرفات » اقوال مختلفى است . بعضى آن را جمع عَرَفه و به معناى كوه و بلندى ذكر كردهاند ؛ بعضى نيز از عرفان ، معرفت و شناخت دانستهاند و براى چنين نامگذارى نيز ريشههاى تاريخى قائل شدهاند ؛ از جمله آنكه حضرت آدم و حوا عليهما السلام پس از هبوط به زمين و بعد از جدايى طولانى در اين صحرا ، به يكديگر رسيده و با هم آشنا شدهاند .
گروهى نيز گفتهاند ، عرفات ( به معناى آشنايى ) به آن علت است كه حضرت ابراهيم عليه السلام در اينجا براى قربانى كردن اسماعيل عليه السلام خواب ديد و لذا نسبت به وظيفه
هامش
( 1 ) . بقره : 198
( 2 ) . شيخ طوسى ، تهذيب الاحكام ، ج 5 ، ص 179 ؛ ابن ابى شيبه ، المصنف فى الاحاديث والآثار ، ج 4 ، صص 375 و 358