الْأَبْوابَ الَّا بابَهُ ، ثُمَّ اوْدَعَهُ عِلْمَهُ وَحِكْمَتَهُ ، فَقالَ : انَا
درهاى مسجد را جزدرخانهء على را ، سپس علم و حكمت خود را به او سپرد و فرمود : من
مَدينَةُ الْعِلْمِ وَعَلىٌّ بابُها ، فَمَنْ ارادَ الْمَدينَةَ وَالْحِكْمَةَ
شهر علمم و على دَرِ آن شهر است پس هر كه خواهد بدين شهر درآيد و حكمت
فَلْيَاْتِها مِنْ بابِها ، ثُمَّ قالَ : انْتَ اخى وَوَصيّى
خواهد بايد از دَرِ آن درآيد ، سپس فرمود : توئى برادر من و وصى من
وَوارِثى ، لَحْمُكَ مِنْ لَحْمى ، وَدَمُكَ مِنْ دَمى ،
و وارث من گوشتت از گوشت من و خونت از خون من است
وَسِلْمُكَ سِلْمى ، وَحَرْبُكَ حَرْبى ، وَالْايمانُ
صلح تو صلح من و جنگ تو جنگ من است و ايمان
مُخالِطٌ لَحْمَكَ وَدَمَكَ كَما خالَطَ لَحْمى وَدَمى ،
با گوشت و خون تو آميخته شده چنانچه با گوشت و خون من آميخته
وَانْتَ غَداً عَلَى الْحَوْضِ خَليفَتى ، وَانْتَ تَقْضى دَيْنى
و تو در فرداى محشر بر سر حوض ( كوثر ) جانشين منى و تو مىپردازى قرض مرا
وَتُنْجِزُ عِداتى ، وَشيعَتُكَ عَلى مَنابِرَ مِنْ نُورٍ مُبْيَضَّةً
و وفا مىكنى به وعدههاى من و شيعيانت بر منبرهائى از نور با
وُجُوهُهُمْ حَوْلى فِى الْجَنَّةِ ، وَهُمْ جيرانى ، وَلَوْلا انْتَ
روهاى ( نورانى و ) سفيد در بهشت اطراف منند و آنها همسايگان منند و اگر تو
يا عَلىُّ لَمْ يُعْرَفِ الْمُؤْمِنُونَ بَعْدى ، وَكانَ بَعْدَهُ هُدىً
نبودى - اى على - مؤمنان پس از من شناخته نمىشدند ، و آن جناب پس از رسول خدا راهنماى
ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — صفحة 500
مساهمون: مركز تحقيقات حج
ص٥٠٠