مانيا : جنونى است سبعى كه از خنده و رفق و بازى خالى باشد ، و اگر با اينها باشد ، آن را داء الكلب خوانند . « 1 »
مسامير :
افزونىيى است در ظاهر بدن كه به مسمار ماند .
المتفرّقات
مزمن :
آنچه دير بماند .
مسمّن :
فربهكننده .
مسمّن :
فربه .
مجدور :
آنكه او را آبله برآمده باشد .
مجذوم :
آنكه جذام داشته باشد .
مطفئ :
آنچه طعام را از قعر معده به فم معده آرد ، و اصل اين از « 2 » « طفو » باشد كه معنى آن بر سر آمدن است ، و اگر از « اطفاء » باشد ، معنى آن فرونشاننده باشد .
مخلّل :
آنچه در سركه پرورده باشند . « 3 »
ماهى مملوح :
ماهى شور .
مخلب :
چنگال مرغان .
متلاشى :
پراكنده .
مرضوض :
نيم كوفته .
متصاعد :
بالارونده .
منخل ضيق الثّقبه :
غربال تنگ سوراخ . « 4 »
محلّل :
آنچه چيزها را قابل آن گرداند « 5 » كه بخار گردد .
محكوك :
تراشيده .
منضج :
در لغت پختهكننده است و در اصطلاح طبّ چيزى است كه خلط رقيق را
هامش
( 1 ) . م : گويند .
( 2 ) . م : - از .
( 3 ) . م : بود .
( 4 ) . س : منخل غربال .
( 5 ) . م : كند .