خارش قضيب و خايه : سبب آن مادهاى تيز باشد كه در آنجا منصب شود .
علاج : رگ باسليق بايد « 1 » زدن « 2 » و مطبوخ هليلهء زرد بايد « 3 » دادن « 4 » و خلطهاى تيز مستفرغ كردن « 5 » و صندل سرخ و شياف ماميثا « 6 » و عرق گل طلا « 7 » كردن « 8 » ؛ و علق « 9 » كه آن را ديوچه « 10 » گويند بر « 11 » روى ران بايد افكندن « 12 » .
فتق و قيله « 13 » ، فرود « 14 » آمدن بعضى از رودگانى « 15 » ها و باد « 16 » غيظ است كه « 17 » به كيسهء خايه « 18 » به سبب اتساع مجارى فرود آيد « 19 » .
علاج « 20 » آن است كه رانها بر هم فشارند « 21 » تا باز جاى خود رود و به رفاده « 22 » ببندند « 23 » . و از پياده رفتن و مجامعت « 24 » و « 25 » طعامهاى نفاخ خوردن « 26 » پرهيز كند « 27 » . و گوارش زيره و معجون حب الفار بايد « 28 » دادن « 29 » . و ضمادهاى قابض برمىنهند « 30 » چون اقاقيا و صبر و پوست انار و
هامش
( 1 ) . ل : - بايد .
( 2 ) . ل : زنند .
( 3 ) . ل : - بايد .
( 4 ) . ل : دهند .
( 5 ) . ل : كند .
( 6 ) . ل و م : ماشيا ؛ ماشيا : حشيش ارغامونى و آن رستنىاى باشد مانند خشخاش و به شيرازى ماميثاى سرخ گويندش . ( برهان قاطع ) . ر . ك : اختيارات بديعى ، ص 402 ؛ « ماشيا : حشيش ارغامونى بود و گفته شد و آن را ماميثاى سرخ خوانند . » ( همان ، ص 404 ) .
( 7 ) . س : + بايد .
( 8 ) . ل : كند .
( 9 ) . علق : به فتح اول و ثانى ، زالو ( لغتنامه ) .
( 10 ) . ديوچه : زالو ( لغتنامه ) .
( 11 ) . ل : به .
( 12 ) . س : افكند .
( 13 ) . قيله : فتق و ورم خايه ( لغتنامه ) .
( 14 ) . ل : فرو .
( 15 ) . م : رودگان .
( 16 ) . م : بادى .
( 17 ) . س : - كه .
( 18 ) . م : + آيد .
( 19 ) . ل و م : - فرود آيد .
( 20 ) . س : + تدبير .
( 21 ) . س : بفشارند .
( 22 ) . ل : رما ؛ س : رفايده ؛ رفاده : پارچهاى كه بدان جراحت را بندند ، رگبند ، خستهبند . ( لغتنامه ) .
( 23 ) . س : دربندد .
( 24 ) . م : + كردن پرهيز كند .
( 25 ) . ل : + از .
( 26 ) . س : - خوردن .
( 27 ) . م : نخورند .
( 28 ) . ل : - بايد .
( 29 ) . ل : دهند .
( 30 ) . م : مىبايد نهادن .