علاج : تقويت « 1 » بدن « 2 » بايد كردن به تدبير ناقهان « 3 » ؛ و آنكه از « 4 » اندكى « 5 » غذا خوردن بود « 6 » ، غذا زيادت بايد كردن « 7 » و خواب فرمودن و به لهو و شادى مشغول بودن و مدتى ترك مجامعت كردن .
و اگر سبب اندكى منى باشد ، علاج آن « 8 » غذاهاى « 9 » مرطّب « 10 » دادن « 11 » ، چون حلواى ترنجبين و معجون لبوب « 12 » و هريسه از گوشت بره و بط و سر « 13 » بريان و زنجبيل « 14 » و تنقل به ميويز طايفى و پسته و مغز بادام كردن .
و غذايى كه از جهت هيجان « 15 » باه خورند « 16 » بايد « 17 » كه در وى سه معنى « 18 » باشد : يكى آنكه غذا بسيار دهد ، دوم « 19 » آنكه باد انگيزد « 20 » و نفاخ « 21 » باشد ، سوم « 22 » آنكه ميلى « 23 » به گرمى « 24 » دارد « 25 » . و « 26 » آنچه در وى اين سه معنى حاصل است ، نخود « 27 » و لوبيا « 28 » و كزر و شلغم « 29 » است و مانند آن « 30 » .
و اگر سبب « 31 » ، سستى « 32 » و استرخاى آلات « 33 » منى باشد ، علامت آن رقت و تنكى منى « 34 » باشد « 35 » .
هامش
( 1 ) . م : + همه .
( 2 ) . س : - بدن .
( 3 ) . م : نيكوسمن ؛ ناقهان : جمع ناقه ، بهشده از بيمارى .
( 4 ) . س : - و آنكه از .
( 5 ) . س : اندكاندك در .
( 6 ) . س : مىافزايند .
( 7 ) . س : - غذا زيادت بايد كردن .
( 8 ) . ل : - آن .
( 9 ) . م : غذاى .
( 10 ) . ل : مراطب .
( 11 ) . م : - دادن .
( 12 ) . س : اللبوب ؛ لبوب : به ضم اول ، مغز بادام ، مغز گردو ( لغتنامه ) .
( 13 ) . س : - سر .
( 14 ) . م : + پرورده .
( 15 ) . ل : - هيجان .
( 16 ) . ل : + غذا دهند .
( 17 ) . ل : - بايد .
( 18 ) . س : چيز .
( 19 ) . س : و دوم .
( 20 ) . ل : بادانگيز .
( 21 ) . س : - و نفاخ .
( 22 ) . م : سيوم .
( 23 ) . م : ميل .
( 24 ) . م : - به گرمى .
( 25 ) . م : داشته باشد .
( 26 ) . ل : اما .
( 27 ) . س : نخورد .
( 28 ) . م : + و پياز .
( 29 ) . م : شلغم و كزر .
( 30 ) . ل : اين .
( 31 ) . م : + آن .
( 32 ) . م : سرخى .
( 33 ) . س : - آلات .
( 34 ) . ل : - منى .
( 35 ) . م : مىباشد .