در امامت است و در آن ، چند فصل است .
فصل : « امامت » ، رياستى است عامّه بر مسلمين
، در امور دنيا و دين ، بر سبيل نيابت از پيغمبر و در نزد اماميّه ، سيّما اثنى عشريّه از ايشان ، واجب است نصب امام بر خداى تعالى از راه وجوب لطف بر خدا . و لطف بودن او معلوم است ، چه بر عقلا پوشيده نيست كه هر گاه از براى مردم امامى واجب الاطاعه باشد ، كما قال الله تعالى :
« أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ »
، « 1 » ترغيب كند ايشان را ، به طاعات و تحذير كند ، از معاصى و دفع كند ، تغالب ايشان را ، پس به « صلاح و خير » نزديك و از « فساد و شرّ » دور خواهند بود و : « لولاه لساخت الارض بأهلها » . « 2 »
و اهل سنّت ، واجب دانند نصب امام را بر امّت ، به وجوب شرعى ، و گويند :
دفع ضرر متحمل ، بر همه كس واجب است و اين ، تمام نمىشود مگر به نصب امام .
پس نصب امام ، از باب « مقدّمهء واجب » بر ايشان واجب است ، و اين سخن ، ضعيف است ، چه دفع ضرر و تعيين دافع ، به نصب خدا مىشود ، يختار فى ملكه ما يشآء ، كما فى القرآن المجيد :
« تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ »
. « 3 »
پس ، حاجت به فعل ايشان نيست ، مانند بعث نبى صلّى اللّه عليه و آله :
« اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ »
، « 4 » با آن كه اين دليل مبنى است بر عقلى بودن حسن و قبح اشياء و اشاعره
هامش
( 1 ) - نساء / 62 .
( 2 ) - لو بقيت الارض به غير امام لساخت ، « اصول كافى » ج 1 / 179 و « عرفان شيعى » / 147 .
( 3 ) - آل عمران / 25 .
( 4 ) - انعام / 124 .