دلالت بر جواز اداى رواتب يوميه را بر اين وضع دارد ؛ چنانچه منصوص به در اخبار متعدده « 1 » و مفتى به در كلام جماعتى از علماست « 2 » ؛ بلكه ظاهر مشهور بين الاصحاب است « 3 » .
و از حضرت صادق عليه السّلام مروىّ است كه اگر خواهى ، حساب نما آن را از نوافل شب و اگر خواهى ، حساب نما آن را از نوافل روز ، حساب مىشود از براى تو از نوافل تو و حساب مىشود از براى تو نماز جعفر « 4 » ؛ يعنى هر دو اجر را دارى .
و در جواز اتيان به قضاى نماز واجب به اين نحو ، محلّ تأمّل است و بعضى از علما مايل به جواز آن شدهاند « 5 » و آن ، خالى از قوت نيست ؛ چه ، ظاهر اطلاق حديث صحيح دلالتى بر آن دارد « 6 » و در آن فعلى كه منافى صحّت نماز باشد ، نيست ، و به اين جهت ، بعضى ، جواز اداى فريضه حاضره را به آن نحو نيز احتمال دادهاند . « 7 »
هامش
( 1 ) - ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 57 - 58 ، باب 5 از ابواب صلاة جعفر .
( 2 ) - ر . ك : مفتاح الكرامة ، ج 9 ، ص 236 .
( 3 ) - ر . ك : الحدائق الناضرة ، ج 10 ، ص 507 .
( 4 ) - الفقيه ، ج 1 ، ص 349 ، ح 1542 ؛ وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 58 ، ح 5 ، باب 5 ، ابواب صلاة جعفر .
( 5 ) - منظور يحيى بن سعيد حلّى است [ در الجامع للشرائع ، ص 112 ] . ر . ك : ذكرى الشيعة ، ج 4 ، ص 244 ؛ روض الجنان ، ج 2 ، ص 873 . اصل عبارت الجامع للشرائع چنين است :
« و يصليها مجرّده و يقضى التسبيح و هو فى حوائجه و يحتسب بها من نوافله ان شاء و من قضاء صلاة » .
( 6 ) - التهذيب ، ج 3 ، ص 187 ، ح 422 ؛ وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 57 ، ح 1 ، باب 4 ، ابواب صلاة جعفر .
( 7 ) - شهيد اوّل در البيان ، ص 222 و عبارت شهيد اوّل چنين است : « و يجوز تجريدها ( صلاة جعفر عليه السّلام ) عن التسبيح لضرورة ثمّ يقضى و احتسابها من الرواتب بل من الفرائض » .