است ؛ چنانچه آن نيز در « فقه الرضا عليه السّلام » مذكور است . « 1 »
و بعد از خواندن سوره ، پانزده بار مىگويد : « سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله الّا اللّه و اللّه اكبر » و چون به ركوع مىرود ، در ركوع ، ده بار مىگويد ، و همچنان بعد از سر برداشتن از ركوع ، و در سجدهى اوّل ، و بين السجدتين ، و در سجدهى دويم ، و بعد از سر برداشتن از سجدهى دويم ، پس مجموع تسبيحات در يك ركعت ، هفتاد و پنج بار مىشود ، و در سه ركعت ديگر نيز به اين نحو معمول مىدارد . پس مجموع تسبيحات سيصد دفعه مىشود كه يك هزار و دويست ذكر باشد .
و هرگاه تسبيح مذكور را كلّا يا بعضا در بعض احوال مقرّره فراموش نمايد ، و در حال ديگر به خاطر آورد ، در آن حال آن را قضا نمايد .
و هرگاه او را كارى باشد و فرصت خواندن تسبيح را در نماز نداشته باشد ، چهار ركعت را بدون تسبيح به جاى مىآورد ، و بعد از نماز ، تسبيحات را در راهى كه مىرود ، به جا مىآورد .
و در بعض روايات مذكور است كه افضل اوقات از براى اين نماز ، اوّل روز جمعه است « 2 » .
و از حضرت رضا عليه السّلام منقول است كه آن جناب در سفر خراسان ، آن را در آخر شب بجا مىآوردند ، و از نافلهى شب محسوب مىداشتند « 3 » .
و اين روايت بسا باشد [ كه ] اشعارى به فضيلت آن وقت نيز داشته باشد و
هامش
( 1 ) - الفقه المنسوب الى الرضا عليه السّلام ، ص 155 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 6 ، ص 228 ، ح 1 .
( 2 ) - ر . ك : احتجاج ، ص 491 ؛ وسائل الشيعة ، ج 8 ، ص 56 ، ح 1 ، باب 4 ، ابواب صلاة جعفر .
( 3 ) - ر . ك : عيون اخبار الرضا عليه السّلام ، ج 2 ، ص 180 - 181 ؛ وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 55 - 56 ، ح 24 ، باب 13 ، ابواب اعداد الفرائض .