مغرب را بعد از آن ، تعقيب بخواند و تكلّم نكند تا اين كه دو ركعت نماز نگزارد ، نوشته مىشود آن دو ركعت از براى او در عليّين . پس اگر چهار ركعت نماز بگزارد ، نوشته مىشود از براى او حجّة مبرورة « 1 » .
و بدان كه علّامه رحمه اللّه مذكور نموده كه سزاوار چنان است كه سجدهى شكر نماز مغرب را بعد از نافلهى آن به جا آورند « 2 » .
و در احاديث اختلافى هست « 3 » و در بعض روايات چنان است كه مذكور شد « 4 » .
و در بعض ديگر بعد از نماز مغرب ذكر شده و فرمودهاند كه آن را ترك مكن كه دعا در آن ، مستجاب است « 5 »
و شكّى در جواز وجهين نيست ، و دور نيست كه افضل ، اداى آن بعد از فريضه باشد ، و حمل حديث اوّل بر تقيّه بعيد نيست « 6 » .
و از حضرت صاحب الزمان ( عج ) در اين خصوص مروىّ است كه فضيلت دعا و تسبيح ، بعد از فرايض ، نسبت به دعا بعد از نوافل ، مثل فضيلت فرايض است بر نوافل « 7 »
و سجده ، دعا و تسبيح است . پس افضل آن است كه بعد از فريضه باشد ، و اگر
هامش
( 1 ) - التهذيب ، ج 2 ، ص 113 ، ح 422 ؛ وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 488 ، ح 2 ، باب 30 ابواب التعقيب .
( 2 ) - ر . ك : تحرير الاحكام ، ج 1 ، ص 176 .
( 3 ) - ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 489 - 491 ، ابواب التعقيب ، باب 31 .
( 4 ) - همان ، ح 1 و 4 .
( 5 ) - همان ، ح 2 .
( 6 ) - همانگونه كه صاحب وسائل الشيعة حديث را حمل بر تقيّه يا بيان جواز نمودهاند . ر . ك :
وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 489 ، ذيل حديث اوّل .
( 7 ) - احتجاج طبرسى ، ج 2 ، ص 487 .