است ، و كسى به غير او قادر بر ضرر و نفع او نيست ، و حيات و روزى و عزت و كرامت دنيا و آخرت او به دست او است ، و نعمتهاى غير متناهى در هر لحظه بر او وارد مىشود .
و تفكر كند در احتياج خود به سوى آن خداوند و بزرگى او و در عظمت نعمتهاى ابدى آخرت و فنا و پستى لذات دنيا ، و شدت عقوبت آخرت .
پس اگر در اين معانى تفكر صحيحى بكند موجب قطع علائق و قلت وساوس نفسانى مىشود ، و دلش متوجه جناب مقدس الهى مىشود ، و چون دل متوجه خدا باشد ، شك و سهو از او واقع نمىشود ، و اين معانى را در كتاب عين الحياة فى الجمله بسطى دادهام ، و اين رسالهء مختصر گنجايش آن ندارد .
دوم : آن كه پناه برد به جناب مقدس الهى از شر شيطان ،
و استعاذهء حقيقى بجا آورد ، مانند كسى كه از انواع درندگان گريخته پناه به بزرگ قادرى برد و از او امان طلبند .
و در حديث معتبر از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام منقول است كه مردى به نزد حضرت رسول خدا صلى اللّه عليه و آله آمد و گفت : يا رسول اللّه به تو شكايت مىكنم از آنچه به من مىرسد از وسوسههاى شيطانى در نماز خود تا آن كه نمىدانم كه چه مقدار نماز كردهام از كمى و زيادتى .
حضرت فرمود : كه چون خواهى كه داخل نماز شوى انگشت شهادت دست راست را بر ران چپ بگذار و زور كن و بگو : بسم اللّه و باللّه توكلت على اللّه أعوذ باللّه السميع العليم من الشيطان الرجيم .
چون چنين كنى شيطان را از خود دور مىكنى « 1 » .
هامش
( 1 ) فروع كافى 3 / 358 ، ح 4 .