به روايت ابن بابويه رحمه اللّه دعبل گفت : چون من اين دو بيت را خواندم ، حضرت امام رضا عليه السلام بسيار گريست ، پس سر به سوى من بلند كرد و گفت : اى خزاعى روح القدس اين دو بيت را بر زبان تو گفته است ، آيا مىدانى كيست آن امام ؟ و كى قيام خواهد نمود ؟ گفتم : نه اى مولاى من مگر آن كه شنيدهام كه امامى از ميان شما خروج خواهد كرد و زمين را از فساد پاك خواهد كرد و پر از عدالت خواهد نمود .
پس حضرت فرمود : اى دعبل امام بعد از من محمد پسر من است ، و بعد از محمد پسر او على امام است ، و بعد از على پسر او حسن امام است ، و بعد از او حجت قائم امام است ، كه در غيبت او انتظار او خواهند كشيد ، و اگر از دنيا باقى نمانده باشد مگر يك روز البته حق تعالى آن روز را دراز گرداند تا آن حضرت بيرون آيد و پر كند زمين را از عدالت ، چنانچه پر از جور شده باشد .
و اما آن كه چه وقت بيرون مىآيد خبر دادن از وقت است ، و به تحقيق كه خبر داد مرا پدرم از پدرش از پدرانش از حضرت امير المؤمنين عليهم السلام كه از حضرت رسول خدا صلى اللّه عليه و آله پرسيدند كه كى بيرون خواهد آمد قائم از فرزندان تو ؟ فرمود :
مثل بيرون آمدن او مثل قيامت است ، كه حق تعالى فرموده است كه به غير از خدا كسى نمىداند خصوص وقت آن را ، و بىخبر و به ناگاه خواهد آمد .
فيا نفس طيبى ثم يا نفس فابشرى * فغير بعيد كل ما هو آت
و لا تجزعى من مدة الجور اننى * أرى قوتى قد آذنت بثبات
يعنى : پس اى جان من خوش باش ، پس اى نفس شاد باش ، پس دور نيست هر چه البته آمدنى است ، و جزع مكن از طول مدت جور