پاسخ جوان شيعى به پرسشهاى وهابيان — صفحة 70

در دامنهء احد به دنبال پيامبر مىگشت . وقتى حضرت او را ديد ، ميان انصار و او فاصله انداخت و فرمود : او را به حال خود واگذاريد . صفيه كنار جنازهء حمزه نشست و گريست . هرگاه صدايش به گريه بلند مىشد ، صداى گريهء پيامبر صلى الله عليه و آله نيز بلند مىشد و اگر او آهسته مىگريست پيامبر هم آهسته گريه مىكرد . فاطمه ، دختر رسول اللَّه صلى الله عليه و آله نيز مىگريست . پيامبر صلى الله عليه و آله به دخترش فاطمه مىفرمود : « هيچ كس مانند تو مصيبت نخواهد ديد . » « 1 » حضرت زهرا عليها السلام پس از رحلت پيامبر پيويسته مىگريست و مىفرمود : اى پدر ، تو به پروردگارت نزديك شدى و دعوتش را اجابت كردى ، اكنون بهشتِ برين جايگاه تو است . « 2 » در طول تاريخ اسلام ، گريه برگذشتگان ونزديكان درميان مسلمانان ؛ اعم از صحابه و تابعان ، بيش از آن است كه ما در اينجا منعكس كنيم حتى گريه‌هاى شيخين ( ابوبكر و عمر ) در موارد زيادى ، هنگام درگذشت دوستانشان در تاريخ ثبت شده است . « 3 » عايشه مىگويد : پس از آن كه رسول خدا قبض روح شد ، سر او را بر بالش نهادم و برخاسته با زنان ديگر ، بر سر و صورت زدم . « 4 » سوگوارى براى عزيزان ، كه از فطرت انسان سرچشمه مىگيرد ، نه تنها مطلوب و خواستنى است ، حتى تاريخ مىگويد : در جنگ احد ، زنان