نتيجهگيرى
1 . از اين بيان نتيجه مىگيريم كه سوگوارى ، گريه و اشك ريختن در فراق عزيزان ، رحمتى الهى است و حاكى از كمال انسانى است كه در مقابل سنگدلى كه از هيچ چيز اثر نمىپذيرد و به هيچ كسى رحم نمىكند قرار دارد .
2 . راه پيمايى و عزادارى و نوحه سرايى دسته جمعى براى احياى مكتب ، امرى مطلوب است و نه تنها مورد نهى نيست بلكه مورد ستايش است .
3 . نوحه سرايىها و راهپيمايىهاى شيعه در تاسوعا و عاشورا و در مناسبتهاى ديگر ، جنبهء سياسى دارد و هدف اين است كه بنى اميه را محكوم كنند و همهء كسانى را كه لب فرو بسته و مؤيد آنها بودهاند از خود طرد كنند تا مظلوميت اهل بيت و ستمگرى اموىها ، زنده نگاه دارند .
4 . مخالفان عزادارى از آن مىترسند كه مظلوميت اهل بيت و ستمگرى اموىها بار ديگر مطرح گردد و به دنبال مستمسكهايى هستند كه شيعه را از اين كار باز دارند . در اين راستا رواياتى را مطرح مىكنند كه ما نيز منكر آنها نيستيم ، ولى هدف آنان سرپوش نهادن بر اعمال بنىاميه و منزوى ساختن خاندان رسالت است .
اگر در اين عزادارىها ، كارى بر خلاف دستور الهى صورت گيرد ، هيچ عالمى آن را تجويز نمىكند و حساب مكتب را بايد از كار برخى از افراطىها جدا كرد .