پاسخ جوان شيعى به پرسشهاى وهابيان — صفحة 52

تفهيم حقيقت و روشن ساختن وضعيت بحرانى آن روز براى مردم ، حجت را بر آنان تمام كند تا پس از بيعت نيز بهانه و توجيهى براى ديگران باقى نماند و اعتراضى عليه امام راه نيفتد ؛ از همين رو ، امام بعدها بر اين نكته تأكيد مىورزد و مىفرمايد : « لَمْ تَكُنْ بَيْعَتُكُمْ إِيَّايَ فَلْتَةً . . . » . « 1 » « بيعت شما با من بدون انديشه و تأمل نبود كه اكنون آن را بشكنيد . » اميرمؤمنان عليه السلام در بارهء علت سكوت خود پس از سقيفه و پذيرش حكومت پس از قتل عثمان ، مىگويد : « فَأَمْسَكْتُ بِيَدِي حَتَّى رَأَيْتُ رَاجِعَةَ النَّاسِ قَدْ رَجَعَتْ عَنِ الْإِسْلَامِ يَدْعُونَ إِلَى مَحْقِ دِينِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله فَخَشِيتُ إِنْ لَمْ أَنْصُرِ الْإِسْلَامَ وَ أَهْلَهُ أَنْ أَرَى فِيهِ ثَلْماً أَوْ هَدْماً تَكُونُ الْمُصِيبَةُ بِهِ عَلَيَّ أَعْظَمَ مِنْ فَوْتِ وِلَايَتِكُم . . . » . « 2 » « من دست برداشتم ، تا آنجا كه ديدم گروهى از اسلام بازگشته و مىخواهند دين محمد صلى الله عليه و آله را نابود كنند . ترسيدم اگر اسلام و مسلمانان را يارى نكنم ، رخنه‌اى در آن ببينم يا شاهد نابودى آن باشم كه مصيبت آن بر من سخت‌تر از رها كردن حكومت بر شما است ، كه كالاى چند روزهء دنياست و به زودى ايام آن مىگذرد . »