منابع شيعه مىگويند : ائمه تقيه مىكنند ، پس چگونه معصوم‌انند ؟ پاسخ اين پرسش هم تكرارى است و بارها گفته‌ايم كه ائمه در مسائل محدودى از روى اضطرار و ناچارى در مجالس عمومى با حاكمان وقت همسويى نشان مىدادند و اضطرار مجوز اين همسويى بود و اگر اعتراضى در اين زمينه هست ، بايد به قرآن متوجه شود كه تقيه را تجويز كرده است زيرا وقتى اين آيه : إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ . . . « 1 » در مورد تقيه عمار نازل گرديد پيامبر به عمار فرمود : « إِنْ عَادُوا لَكَ بِمِثْل ذَلِكَ فَعُدْ لَهُم » . « 2 » قرآن صريحاً به مسلمانان دستور مىدهد كه در مواردى از در تقيه وارد شوند چنان كه مىفرمايد : . . . إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً . . . . « 3 » امام شافعى مىگويد : هرگاه حاكم جائر مسلمان از نظر شرايط با حاكم كافر يكسان شد ، تقيه لازم است ، بنابراين تقيه در اين صورت ، يك امر حياتى است كه خلاف آن مايهء قتل و نابودى جمعيت مؤمنين است . « 4 »