پرسش 134
صاحب نهج البلاغه نقل مىكند : على عليه السلام ابوبكر و عمر را ستوده است ؛ چنانكه از علىبن ابى طالب نقل مىكند كه دربارهء ابوبكر گفت : او در حالى كه پاك بود و عيب اندكى داشت از دنيا رفت . خير دنيا را به دست آورد و پيش از آن كه گرفتار شرّ آن شود از دنيا رفت . او اطاعت الهى را به جا آورد و به گونهاى شايسته تقواى الهى را رعايت كرد .
( نهج البلاغه ، ص 350 ، تحقيق صبحى صالح ) .
پس چرا شيعيان اصحاب را عيب جويى مىكنند آيا على عليه السلام جز آنچه در دلش بود اظهار مىكرد ؟
پاسخ
گرد آورندهء پرسشها به خطبهء 223 نهج البلاغه نظر دارد كه با جملهء « لِلَّهِ بِلَادُ فُلَانٍ » آغاز شده است و در آنجا نه اسمى از ابوبكر آمده و نه اسمى از عمر ، بلكه كلمهء « فلان » ذكر شده است .
اوّلًا : اين خطبه را مغيرة بن شعبه كه از دشمنان خاندان على است نقل كرده و نمىتواند معتبر باشد .
ثانياً : شارحان نهج البلاغه در بيان مقصود از « فلان » نظرات مختلفى دارند :
1 . قطب الدين راوندى مىگويد : حضرت در مقام ستايش بعضى از بزرگان از اصحاب خود است كه بعد از پيامبر خدا آلودهء فتنه نشدند .