پاسخ جوان شيعى به پرسشهاى وهابيان — صفحة 226

يادآور مىشود كه سكينه و آرامش در غار فرود آمد آن هم نه بر هر دو بلكه تنها بر پيامبر چنان‌كه فرمود : . . . إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَل‌َاللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها . . . . « 1 » « هنگامى كه آن دو در غار بودند ، او به همراه خود مىگفت : غم مخور ، خدا با ماست . در اين هنگام خداوند آرامش خود را بر او فرستاد و او را با سپاهيانى كه نديديد يارى كرد . . . . » به يقين اين نوع كمك‌هاى غيبى متوجه پيامبر صلى الله عليه و آله است ، نه همراه او . بنابراين ، آرامش فقط بر پيامبر فرود آمد و او را با لشكريان ناديدنى كمك كرد . از اين گذشته ، اگر مصاحبت فضيلت است ، چرا فداكارى على عليه السلام در آن شب را كم رنگ مىشماريد . پيامبر صلى الله عليه و آله - به امر الهى - از محل خطر به محل امن رفت ولى على عليه السلام به امر پيامبر به كانون خطر شتافت . يار پيامبر از خطر به نقطهء امن گريخت ، حال كدام برتر و بالاتر است ؟ فرض كنيد اين مصاحبت فضيلت است ، ولى اين سبب نمىشود كه اين فرد تا آخر عمر معصوم و عادل باشد و ما نتوانيم دربارهء كارهاى او انتقادى داشته باشيم و با مدارك علمى و موازين شرعى دربارهء كارهاى او داورى كنيم . پرسشگر تصور كرده است كه اگر فردى فضيلتى يافت ، ديگر نبايد دربارهء او سخنى بر زبان آورد .