در حديثى آمده است كه على بن ابى طالب فرموده‌اند : زمانى مىآيد كه حدود در آن جارى نمىشود . مال مردم را به ناحق مىخورند . با دوستان خدا دشمنى مىشود و با دشمنان خدا دوستى . پرسيدند : اگر ما در آن روزگار بوديم چه كنيم ؟ فرمود : مانند ياران عيسى باشيد كه با ارّه‌ها آنان را تكه تكه كردند و بر دار رفتند ؛ زيرا مرگ در اطاعت خدا بهتر از زندگى در گناه است . اكنون اين حديث ، با تقيه‌اى كه شيعيان به آن معتقدند ، چگونه سازگار است ؟ پاسخ تقيه يك اصل قرآنى و عقلانى است كه هيچ كس نمىتواند آن را انكار كند و دو آيهء روشن دربارهء تقيه وارد شده است : 1 . . . . إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ . . . . « 1 » « . . . جزكسى كه ناچار شده و دلش به ايمان استوار است . . . . » 2 . . . . إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً . . . . « 2 » « مگر آن كه با آنان به نوعى با تقيه رفتار كنيد . »