پاسخ جوان شيعى به پرسشهاى وهابيان — صفحة 162

1 . از نظر سند ؛ ناقل آن على بن عيساى اربلى است كه در سال 693 ، از فردى به‌نام عروةبن عبداللَّه نقل مىكند كه در عصر امام باقر ( 114 - 57 ) مىزيسته است . آيا چنين حديث بى سندى قابل استناد است ؟ در رجال شيعه ، تنها يك عروةبن عبداللَّه بن قشير جُعفى است كه شيخ طوسى او را از اصحاب امام صادق عليه السلام شمرده ولى وى كاملًا مجهول است . « 1 » و در رجال سنى ، وى به نام عروة بن عبداللَّه بن قشير جعفى ، مكنى به « ابوسهل » آمده است ، كه حديث را از عبداللَّه بن زبير نقل مىكند و مردى كه نزد عبداللَّه بن زبير تلمّذ كرده و از او حديث نقل مىكند ، از نظر روحيه بايد با او نزديك باشد و اين خاندان كاملًا از اميرمؤمنان منحرف بودند و قطعاً قول چنين فردى نمىتواند سند باشد . « 2 » از اين گذشته ، دقت در مضمون حديث مىرساند كه كاملًا از زبان وى دروغ گفته شده ؛ زيرا مىگويد : من از ابى جعفر عليه السلام در بارهء زينت كردن شمشير سؤال كردم . ايشان فرمود : ابوبكرِ صديق شمشير خود را مىآراست . پرسيدم : او را صديق مىنامى ؟ از جاى خود پريد و رو به قبله ايستاد و فرمود : آرى صديق ! آرى صديق ! آرى صديق ! هركس نگويد او صديق است خداوند سخنش را در دنيا و آخرت نپذيرد ! اين عملِ غير متناسب با وقار امام باقر عليه السلام و مبالغهء بيش از حد در اين مورد ، نشانهء آن است كه عروة بن عبداللَّه شاگرد عبداللَّه‌بن زبير اين حديث را از زبان حضرت جعل كرده است .