اين افراد از تاريخ زندگانى شيعيان در عصر امامان كاملًا بى اطلاع هستند و لذا تصوّر مىكنند كه تقيهء امام عليه السلام براى حفظ جان خود بوده است ، در حالى كه براى حفظ جان شيعيان و پيروان انجام مىگرفت .
سلمة بن مُحرِز مىگويد : به امام صادق عليه السلام گفتم : مردى مرا وصىّ خود نموده و يك دختر بيش ندارد ، تركهء او را چگونه تقسيم كنم ؟ امام عليه السلام فرمود : نيمى از آن را به دختر بده و نيم ديگر به بستگان پدرى . من به كوفه برگشتم و گفتگوى خود با امام صادق عليه السلام را براى زراره نقل كردم . او گفت : امام اين حكم را از روى تقيه بيان كرده است . حكم واقعى نزد امام اين است كه همه را به دختر بدهى .
سال ديگر براى حج به مدينه آمدم . جريان را به امام صادق عليه السلام عرض كردم . گفتم گويا در بيان حكم از من تقيه كردى . فرمود : نه ، من از آن ترسيدم كه تو همه را به دختر بدهى و بستگان پدرى تو را به محكمه ببرند و نيمى از مال را از تو بخواهند .
آنگاه از من پرسيد : نيمهء ديگر را چه كردى ؟ گفتم : ندادهام . گفت :
كسى هم از اين جريان آگاه است ؟ گفتم : نه ، فرمود همه را به دختر بده . « 1 »
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 17 ، باب 14 از ميراث ابوين ، حديث 3 ، و باب 5 ، حديث 4