پاسخ جوان شيعى به پرسشهاى وهابيان — صفحة 109

بِالْعِبَادِ . « 1 » و « 2 » « برخى از مردم كسانى هستند كه جان خود را با خدا معامله مىكنند و در پى خشنودى او هستند و خدا به بندگان خويش مهربان است . » بنابراين ، بسيار دور از انسانيت و عقل است كه چنين عمل عظيمى را ، كه در تاريخ كم نظير است ، نشانهء بى ارزشى جان على عليه السلام در نظر پيامبر صلى الله عليه و آله تفسير كنيم . و امّا اين‌كه على عليه السلام مىدانست كه كشته نمىشود ، سخنى است بىپايه ، آنچه كه در تاريخ صحيح آمده ، به شكل ديگرى است و آن اين‌كه ، پس از سپرى شدن شب هجرت ، على همراه « هند بن أبى هاله » فرزند خديجه و ربيب پيامبر صلى الله عليه و آله دو شب ، آن‌هم در نيمه‌هاى شب ، به حضور رسول‌اللَّه شرفياب شدند . در يكى از شب‌ها پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود : « إِنَّهُمْ لَنْ يَصِلُوا مِنَ الآْنِ إِلَيْكَ بِأَمْرٍ تَكْرَهُهُ » ؛ « 3 » يعنى اكنون ديگر نمىتوانند به تو آسيبى برسانند . پيامبر صلى الله عليه و آله ، اين اطمينان خاطر را در شب دوم يا سوم به على عليه السلام داد ، نه در شب اول . « 4 » اتفاقاً ، تاكتيك مبارزه ، چنين اقتضا مىكند كه افراد ضعيف را در عقب نشينىها و مهاجرت‌ها با خود ببرند و افراد قوى را در صفوف نخستين پيكار با دشمن برجاى گذارند تا بتوانند با مقاومت خود ، سپر امنيتى را براى عقب‌نشينى كنندگان و مهاجران فراهم سازند و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز چنين كرد .