جلال‌الدين سيوطى صاحب تفسير « الدرّ المنثور » و كتابهاى زياد ديگر و از بزرگترين شخصيتهاى علمىِ اهل سنّت ، در اين باره بحث مفصّلى دارد كه اينك خلاصهء آن را مىآوريم : او مىگويد : قبل از اسلام ، همانگونه كه در جزيرةالعرب گروهى از مردم مانند ورقة بن نوفل و زيد بن عمرو بن نفيل بر توحيد و يگانه‌پرستى پايدار بودند ، خاندان پيامبر و پدر و مادر او هم از « حُنَفا » و در دين جدّشان حضرت ابراهيم عليه السلام بودند و بر آيين او عمل مىكردند . سيوطى اضافه مىكند : گروهى از علماى ما دربارهء اجداد رسول خدا صلى الله عليه و آله بر همين عقيده هستند كه از جملهء آنها است امام « فخر رازى » . او در تفسير خود « انوار التنزيل » چند دليل بر اين مطلب آورده است : 1 - اوّلين دليل فخر رازى اين آيهء شريفه است : الَّذي يراكَ حينَ تَقُومُ ، وتَقَلُّبَكَ في السّاجِدين . « 1 » « خدايى كه تو را مىبيند ، آنگاه كه به عبادت بر مىخيزى و آنگاه كه در ميان سجده‌كنندگان منتقل مىگردى . » فخر رازى مىگويد : به عقيدهء مفسّران منظور از « تقلّب و جابجا شدن در ميان ساجدين » انتقال نطفهء پيامبر از صُلب سجده كننده و موحد و خداشناسى است به صلب سجده كننده و موحد ديگر . و اين آيه دليل است بر اين كه همهء پدران پيامبر ، موحد و خداشناس و از كسانى بودند كه به پيشگاه خداوند يكتا سجده و ستايش مىكردند . 2 - دليل دوّم فخر رازى حديث شريف نبوى صلى الله عليه و آله است كه فرمود : « لَمْ أزَلْ أنْقُلُ مِن