تاريخ حرم ائمه بقيع (ع) و آثار ديگر در مدينه منوره (فارسى) — صفحة 139

اساتين من المنبر الى الظلال . فقلت : جعلت فداك منَ الصَّحْنِ فيها شيء ؟ قال : لا » « 1 » مرازم مىگويد : « از امام صادق عليه السلام پرسيدم از آنچه مردم ( اهل سنّت ) در روضه مىگويند ، فرمود : رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده است فاصلهء بيت و منبر من باغى از باغهاى بهشت است و منبر من بر درى از درهاى بهشت قرار گرفته است . عرض كردم فدايت شوم ! حد روضه كدام است ؟ فرمود : فاصلهء چهار ستون ، از منبر تا سايه‌بانها . عرض كردم فدايت شوم ! از صحن مسجد هم چيزى جزو روضه هست ؟ فرمود : نه » بر اساس مضمون اين روايت و امثال آنست كه ابن شهراشوب نظر علماى شيعه را چنين نقل مىكند : « وقالوا حدّ الروضة ما بين القبر والمنبر الى الأساطين الّتي تلي صحن المسجد » . « 2 » همچنين از مضمون اين روايت و روايات ديگر و نقل مدينه شناسان استفاده مىشود كه مدّتى طولانى و در زمان ائمه عليهم السلام بخشى از مسجد ( بيرون از مسجد اصلى ) در سمت شمال و در نزديكى صحن ، داراى سايه‌بانى بوده كه از آن به « ظلال » و « مظلّه » تعبير شده است . اين بود حد روضه از جنوب به سمت شمال . و اما در سمت شرق مسجد ، همانگونه كه گفتيم حد روضه عبارت است از فضاى داخلى بيت رسول خدا صلى الله عليه و آله و همچنين داخل بيت فاطمه زهرا عليها السلام و در غرب عبارت است از محاذى اين بيوت تا موازات منبر شريف . و در اين زمينه نيز رواياتى در منابع حديثى نقل گرديده است كه متن بعضى از آنها را در اينجا مىآوريم :