بيست و دو متر و از قبله به سمت شمال پانزده متر و در جمع حدود سيصد و سى متر است . در ميان علماى اهل سنّت ، اين قول اخير مشهورتر از دو قول پيشين است و لذا اين ستونها از دوران سلطان سليم ( متوفاى 926 ه . ) و به دستور وى با نصب مرمر سفيد تا وسط آنها علامت گذارى و مشخص گرديده است و در زمان سلطان عبدالمجيد ( متوفاى 1277 ه . ) كه قسمتى از شمال مسجد را توسعه دادند ، اين علامت گذارى تجديد و در سال 1404 ه . براى سومين بار ترميم و تزيين گرديد . « 1 » و بر همين مبنى است كه ازدحام حجاج و زائران در اين بخش بيش از ديگر نقاط مسجد است و براى نماز خواندن و دعا و زيارت در اين قسمت اهمّيت بيشترى مىدهند .
حدود روضه از ديدگاه شيعه
نظريهء شيعه در محدودهء روضه ، هم از جهت طول و هم از جهت عرض ، با اقوال اهل سنّت متفاوت است . و طبق رواياتى كه از ائمهء هدى عليهم السلام نقل شده ، روضه نه همهء فضاى مسجد است و نه تنها آن بخش از مسجد كه در دو قول گذشته از اهل سنت نقل كرديم ، بلكه محدودهء روضه از ديوار محراب در جنوب ، كه امروزه با نردههاى فلزى مشخص است ، آغاز و در شمال ، به چهارمين ستون منتهى مىگردد ؛ يعنى يك ستون بيشتر از آنچه اهل سنّت مىگويند و حد دوّم آن در شرق ، داخل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله و بيت فاطمه زهرا عليها السلام است و در سمت غرب محاذى منبر شريف مىباشد .
دليل حدّ اوّل ( از جنوب تا شمال ) رواياتى است كه از ائمّه عليهم السلام نقل شده ، از جمله :
كلينى رحمه الله با اسناد از مرازم و او از امام صادق عليه السلام نقل مىكند :
« قالَ : سألتُ أبا عبدِ اللَّه عليه السلام عمّا يقول الناس في الروضة ، فقال : قال رسولاللَّه صلى الله عليه و آله فيما بين بيتي ومنبري روضة من رياض الجنّة ومنبري على تُرعَة من ترع الجنّة فَقُلْتُ لَهُ جُعِلتُ فِداك فما حدّ الروضة ، فقال بعدُ أربع
هامش
( 1 ) . تاريخ المسجد النبوى ، ص 116 ، چاپ مدينه .