جراحتى همانند آن است و اگر عمدى نيست و قابل درمان هم نمىباشد بايد ديه پرداخت شود و در صورت قابل درمان بودن ، مخارج عادى درمان اين جراحت - اضافه بر ديه برعهده واردكننده جراحت است ، در هر صورت به مقدار امكان بايستى اين جراحت درمان گردد ، چه به وسيله مجنى عليه و چه بهوسيله جانى يا ديگر مؤمنان و يا بيتالمال مسلمين ، گرچه اين حتميت داراى مراتبى است و اگر جبران اين خسارت در امكان جانى باشد جبران آن بر وى - به مقدار توانايى - واجب تعيينى است .
سؤال 33 )
درباره ماهيت ديه بفرماييد :
الف - آيا جعل ديه از طرف شارع مقدس به عنوان مجازات بوده يا نوعى خسارت تلقى شده است ؟
ب - آيا عمد ، شبه عمد يا خطاى محض بودن جنايت در پاسخ به سؤال فوق تأثيرى دارد ؟
جواب )
الف - جعل ديه از طرف شارع مقدس هرگز به عنوان مجازات نيست بلكه به عنوان خسارت مالى است زيرا اجزاى جرم عمدى در صورتى تبديل به ديه مىشود كه مجنى عليه يا صاحب دم ، جانى را ببخشد كه در
پرسش و پاسخهاى احكام قضايى بر مبناى قرآنى (فارسى) — صفحة 45
مساهمون: الشيخ محمد الصادقي الطهراني
ص٤٥