كنيم و صاحب شير ( همسر اول يا دوم ) را پدر رضاعى طفل بشماريم .
شرط دوم - مقدار شير خوارگى
قرآن كريم مى فرمايد : ( وَأُمَّهَاتُكُمُ الَّلاتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَأَخَوَاتُكُم مِنَ الرَّضَاعَةِ . . . ) « 1 » .
« . . . ومادران رضاعى شما ، وخواهران رضاعى شما . . . »
از اين آيه استفاده مىكنيم آن شير خوارگى كه محرميت را موجب مىشود همان است كه زن شيرده را مادر و دختر او را خواهر مى گرداند . و مادر ، اصل وجود انسان است وشيرى كه نه گوشتى بروياند و نه خونى پديد آورد كافى نخواهد بود .
حديث شريف :
1 - از امام صادق عليه السلام نقل است كه فرمود : « رضاع محرميتى را موجب نمىشود مگر آن كه خون وگوشتى را پديد آورد . » « 2 »
2 - ونيز مىفرمايد : « رضاع محرميتى را موجب نمىشود مگر آن كه گوشتى بروياند واستخوانى را محكم گرداند . » « 3 »
3 - حضرت باقر عليه السلام به هنگام پرسش از حد رضاع فرمود : « رضاع در كمتر از يك شبانه روز يا پانزده بار شير دادن پى در پى ، از يك زن
هامش
( 1 ) - سورهء نساء ، آيهء 23 .
( 2 ) - وسائل الشيعه ، ج 14 ، ص 289 ، ابواب آنچه با رضاع حرام مىشود ، باب 3 ، حديث 1 .
( 3 ) - همان ، حديث 2 .