1 - اينكه يك نوبت شير دادن ، عرفاً كامل باشد ، و علامت آن اين است كه كودك سيرآب مىشود و دهان از پستان برمىگيرد و چه بسا خواب او را بربايد ، اما اگر از پستان ناراحت شد يا به كسى توجه كرد كه با او بازى مىكند وپستان را رها كرد وسپس به خوردن شير روى آورد نوبت جديدى در شير خوارگى شمرده نمىشود و در واقع تكميل نوبت اول است .
2 - اينكه دفعات شيرخوارگى پى در پى باشد پس اگر دو زن شيرده به تناوب ( يكى در ميان ) به كودك شير دهند كفايت نخواهد كرد حتى اگر اين دو زن همسر ان يك مرد باشند .
آرى ، اگر به كودك مقدار اندكى شير يا قندآب در اثناى شير خوارگى داده شود به گونهاى كه شير زن شيرده غذاى اصلى او شمرده شود كه گوشت و خون از آن پديد مى آيد ، به توالى زيان نمىرسد . اما اگر پديد آمدن گوشت و خون بواسطه غذا يا آشاميدنى ، يا بواسطه هر دو آن به علاوه شير شيرده پديد آيد ، ايجاد محرميت بعيد مى نمايد .
3 - اينكه شير خوارگى مستقيماً از طريق پستان صورت پذيرد ، اما أگر شير را از پستان بدوشند وسپس به كودك بدهند ، به نظر غالب فقها موجب محرميت نمى شود ، زيرا ديگر رضاع ناميده نمى شود و احتياط بهتر است بويژه اگر با اين شير گوشت و خون پديد آيد .
اما در صورتى كه مكيدن پستان بوسيله لولهاى انجام شود كه به پستان متصل است زيانى نمى رساند ، زيرا فقها اين مورد را رضاع مىشمرند و اين قيد در شير خوارگى يك شبانه روز نيز آمده است .
4 - برخى از فقها شرط كردهاند كه شير خوارگى بايد در حيات زن
احكام خانواده و آداب ازدواج (فارسى) — صفحة 64
مساهمون: آژير
ص٦٤