غير از اين افراد به درستى اساتيدِ احتمالى او را نمىشناسيم . شايد بتوان گفت او در مراحل بعد به صورت متعارف ، استاد خاصى نداشته است كه همين موضوع ، از نكات پوشيدهء زندگى اوست . « 1 »
وى در 1186 ق ، مقارن با آشوبهاىِ ناشى از حملات عبدالعزيز - حاكم سعودى - به احساء و گرفتارىهاى اين قضايا ، راهى عتبات عاليات كربلا و نجف شد و به درس بزرگانى چون آقا محمّد باقر وحيد بهبهانى ، سيد مهدى شهرستانى و سيد على طباطبايى - صاحب رياض - در كربلا و شيخ جعفر كاشف الغطاء و سيد محمّد مهدى بحرالعلوم در نجف اشرف حاضر شد . مدت و ميزان استفادهء احسايى از اين بزرگان چندان روشن نيست و اصولًا وى از كسى به عنوان « استاد » در آثار خود ياد نمىكند . « 2 »
مشايخ روايى و شاگردان
جمع زيادى از بزرگان براى احسايى گواهىِ روايى صادر كردهاند ، كه از آن جملهاند :
1 . سيد محمّد مهدى طباطبايى - بحر العلوم -
2 . شيخ جعفر كاشف الغطاء
3 . سيد على طباطبايى - صاحب رياض -
4 . سيد مهدى شهرستانى
5 . شيخ حسين آل عصفور بحرانى
6 . شيخ احمد دمستانى بحرانى
7 . شيخ موسى بن جعفر كاشف الغطاء
8 . شيخ احمد بن محمّد آل عصفور بحرانى
هامش
( 1 ) . ن . ك : مكتب شيخى ، ص 24 .
( 2 ) . ن . ك : الكرام البرره ، ج 1 ، ص 88 ، « احسايى ، شيخ احمد » ، زين العابدين ابراهيمى ، دايرةالمعارف بزرگ اسلامى .