ارشاد امام هادى عليه السلام ، كه گواهى مىدهم كه نيست خداى مگر اللَّه حالكونى [ / در حالى ] كه يگانه است ، نيست شريك و ابنازى او را و اين كه محمّد بندهء او و فرستادهء او به جانب خلق [ است ] ، و اين كه تو امامى و حجّتى از جانب خداى تعالى بر خلق او ، يعنى تو را خليفه و جانشين رسول خود گردانيده تا حجّت را بر خلق تمام نمايد ، و نتوانند گفت ايشان فرداى قيامت كه ضلالت و گمراهى ما به سبب فقدان هادى و مرشد بود ، و من بازگشت كنندهام به سوى پروردگار خود از آن دين باطلى كه بودم در آن .
اللّهم ارزقنا الهداية و الإيمان عند طيران طواويس النفوس عن أوكار الأبدان .
و پوشيده نماند كه اين حديث شريف از احاديث مشكله متشابهه است ، و آنچه گفته شده در حلّ آن بر سبيل اجمالى است كه لفظ تاب آن دارد ، و خداى جلّ و علا و ائمه هدى و صاحب زمان ما عليهم افضل السلام و التحيّه و الثناء داناترند به حقيقت واقعيّهء مراد از آن .
« رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسِينا أَوْ أَخْطَأْنا » .
« 1 »
تمّ بعون اللَّه الملك القديم في عشرين من ربيع الأوّل في سنة 1109 و أنا الكاتب ابن محمّد تقى شيخ حسين الساروى المازندرانى ستر عيوبهما .
هامش
( 1 ) . بقره ( 2 ) : 286 .